ไม่ใช่รายการหลุมดำนะ
เรากำลังสงสัยว่ากระเพราะเรามันจะเป็นแบลคโฮลรึเปล่า
จะเป็นทำนองว่า กินเท่าไหร่ก็ไม่อิ่มคงได้มั้ง
แล้วพออิ่มแล้วสักพักก็จะหิวอีก
กินไปเท่าไหร่ไม่มีอ้วนขึ้น
น้ำหนักก็ไม่เพิ่ม
ตอนนี้หนัก 43(สูง 165)
ไม่สมดุลย์เลยอ่ะทั้งๆที่กินมากแล้วนะ
แล้วอาหารที่เราชอบก็พวก
ชีส ไขมัน เนย หนังสัตว์ อีกต่างหาก
กลายเป็นว่าบางวันก็กินข้าวสี่มื้อ(แต่ก็ยังไม่อิ่ม)
อย่างเวลาต้มมาม่าแบบนี้เขาจะกินมากสุดก็สองห่อใช่ไหม
แต่ว่าเราต้องกินสามห่อถึงจะอิ่ม
(จานอย่างกับกาละมังเลยแหล่ะ)
เป็นแบบนี้มันก็ดีตรงที่ไม่ต้องคอยกังวนเรื่องรูปร่างล่ะนะ
อยากกินอะไรก็กิน
บางคนสิน่าสงสาร
อยากกินแต่ก็กินไม่ได้กลัวอ้วน
ที่จริงเราก็ไม่ค่อยจะสนใจอยู่แล้วล่ะ
เรื่องรักสวยรักงามเนี่ย
ไม่ใช่รายการหลุมดำนะ
เรากำลังสงสัยว่ากระเพราะเรามันจะเป็นแบลคโฮลรึเปล่า
จะเป็นทำนองว่า กินเท่าไหร่ก็ไม่อิ่มคงได้มั้ง
แล้วพออิ่มแล้วสักพักก็จะหิวอีก
กินไปเท่าไหร่ไม่มีอ้วนขึ้น
น้ำหนักก็ไม่เพิ่ม
ตอนนี้หนัก 43(สูง 165)
ไม่สมดุลย์เลยอ่ะทั้งๆที่กินมากแล้วนะ
แล้วอาหารที่เราชอบก็พวก
ชีส ไขมัน เนย หนังสัตว์ อีกต่างหาก
กลายเป็นว่าบางวันก็กินข้าวสี่มื้อ(แต่ก็ยังไม่อิ่ม)
อย่างเวลาต้มมาม่าแบบนี้เขาจะกินมากสุดก็สองห่อใช่ไหม
แต่ว่าเราต้องกินสามห่อถึงจะอิ่ม
(จานอย่างกับกาละมังเลยแหล่ะ)
เป็นแบบนี้มันก็ดีตรงที่ไม่ต้องคอยกังวนเรื่องรูปร่างล่ะนะ
อยากกินอะไรก็กิน
บางคนสิน่าสงสาร
อยากกินแต่ก็กินไม่ได้กลัวอ้วน
ที่จริงเราก็ไม่ค่อยจะสนใจอยู่แล้วล่ะ
เรื่องรักสวยรักงามเนี่ย
เราไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงหรอก
แต่ไม่รู้เป็นอะไร
ถ้าไม่ได้คุยกะบเธอก่อนนอนฉันก็นอนไม่หลับ
อาจจะเป็นโรคจิตชนิดหนึ่งก็ได้
แล้วพอไม่ได้คุยก็จะพาลคิดเรื่องไม่ดีต่างๆนาๆ
ก็อดีตที่เธอเคยทำกับฉันน่ะแหล่ะ
แต่มันก็ผ่านมานานแล้ว
และตอนนี้เธอก็แสนดีกับฉันเหลือเกิน
อาจจะมีอะไรไม่ดีบ้างแต่ก็เป็นเรื่องที่ฉันยอมรับได้
เป็นอัตโนมัติที่ฉันจะต้องนึกเรื่องเหล่านั้น
บางทีมันอาจจะติดอยู่ในจิตใต้สำนึกของฉันไปแล้วก็ได้
พอนึกถึงมันฉันก็มีความคิดเลวๆขึ้นมา
แต่ฉันระบายกะบเธอไม่ได้
ฉันระบายกับใครไม่ได้
ก็คงได้แต่แอบเอามาระบายไว้ ณ ที่นี่
ขอโทษนะ ทั้งๆที่มีอะไรเราก็ไม่เคยปิดบังกันแท้ๆ
แต่เพราะว่าฉันกลัวบอกเธอแล้วเธอจะหายไป
ฉันพยายามแล้ว
พยายามที่จะสะกดมันไม่ให้ตื่นขึ้นมาแล้ว
เพราะฉะนั้นเธอก็อย่าไปสะกิดให้มันตื่นขึ้นมาล่ะ
ยักษ์ในตัวฉัน
มันอาจจะน่ากลัวมากเลยก็ได้
มันเคยเกือบที่จะตื่นขึ้นมาในครั้งนั้น
ถ้าเธอไม่กลับมาเร็วกว่านี้ล่ะก็นะ
อะไรจะเกิดขึ้นบ้าง
มันอาจจะกลายเป็นโศกนาฎกรรมก็ได้
ดูร้ายแรงจังเลยเนอะ
มันก็คงจะไม่ถึงขนาดนั้นหรอก
นึกถึงอดีตที่เธอเคยทิ้งฉันไป
ไปหานังผู้หญิงต่ำช้านั่น
เธอเองก็เลือกสิ่งที่เธอคิดว่าดีที่สุดสำหรับตัวเธอ
สุดท้ายก็โดนมันทำร้ายกลับมา
นี่แล้วถ้าสักวัน
วันที่ฉันเกิดทนเธอไม่ไหวขึ้นมาล่ะ
ฉันก็มีสิทธิ์เลือกใช่ไหม
อย่าให้ฉันคิดแบบนั้น
ในตอนนี้เธอไม่ผิดอะไรเลย
เพียงแค่เวลาที่เราอยู่ด้วยกันมันช่างน้อยนิด
ฉันผิดเองที่คิดอย่างนั้น
ทำไมกันนะทั้งๆที่ให้อภัยแล้ว
แต่ฉันกลับลืมบาปที่เธอก่อไว้ไม่ได้
แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก
ฉันสัญญาว่าจะไม่ทิ้งเธอไปไหน
เพราะฉะนั้นเธอก็ห้ามทิ้งฉันไหนนะ
ไม่ใช่รายการหลุมดำนะ
เรากำลังสงสัยว่ากระเพราะเรามันจะเป็นแบลคโฮลรึเปล่า
จะเป็นทำนองว่า กินเท่าไหร่ก็ไม่อิ่มคงได้มั้ง
แล้วพออิ่มแล้วสักพักก็จะหิวอีก
กินไปเท่าไหร่ไม่มีอ้วนขึ้น
น้ำหนักก็ไม่เพิ่ม
ตอนนี้หนัก 43(สูง 165)
ไม่สมดุลย์เลยอ่ะทั้งๆที่กินมากแล้วนะ
แล้วอาหารที่เราชอบก็พวก
ชีส ไขมัน เนย หนังสัตว์ อีกต่างหาก
กลายเป็นว่าบางวันก็กินข้าวสี่มื้อ(แต่ก็ยังไม่อิ่ม)
อย่างเวลาต้มมาม่าแบบนี้เขาจะกินมากสุดก็สองห่อใช่ไหม
แต่ว่าเราต้องกินสามห่อถึงจะอิ่ม
(จานอย่างกับกาละมังเลยแหล่ะ)
เป็นแบบนี้มันก็ดีตรงที่ไม่ต้องคอยกังวนเรื่องรูปร่างล่ะนะ
อยากกินอะไรก็กิน
บางคนสิน่าสงสาร
อยากกินแต่ก็กินไม่ได้กลัวอ้วน
ที่จริงเราก็ไม่ค่อยจะสนใจอยู่แล้วล่ะ
เรื่องรักสวยรักงามเนี่ย
เราไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงหรอก
แต่ไม่รู้เป็นอะไร
ถ้าไม่ได้คุยกะบเธอก่อนนอนฉันก็นอนไม่หลับ
อาจจะเป็นโรคจิตชนิดหนึ่งก็ได้
แล้วพอไม่ได้คุยก็จะพาลคิดเรื่องไม่ดีต่างๆนาๆ
ก็อดีตที่เธอเคยทำกับฉันน่ะแหล่ะ
แต่มันก็ผ่านมานานแล้ว
และตอนนี้เธอก็แสนดีกับฉันเหลือเกิน
อาจจะมีอะไรไม่ดีบ้างแต่ก็เป็นเรื่องที่ฉันยอมรับได้
เป็นอัตโนมัติที่ฉันจะต้องนึกเรื่องเหล่านั้น
บางทีมันอาจจะติดอยู่ในจิตใต้สำนึกของฉันไปแล้วก็ได้
พอนึกถึงมันฉันก็มีความคิดเลวๆขึ้นมา
แต่ฉันระบายกะบเธอไม่ได้
ฉันระบายกับใครไม่ได้
ก็คงได้แต่แอบเอามาระบายไว้ ณ ที่นี่
ขอโทษนะ ทั้งๆที่มีอะไรเราก็ไม่เคยปิดบังกันแท้ๆ
แต่เพราะว่าฉันกลัวบอกเธอแล้วเธอจะหายไป
ฉันพยายามแล้ว
พยายามที่จะสะกดมันไม่ให้ตื่นขึ้นมาแล้ว
เพราะฉะนั้นเธอก็อย่าไปสะกิดให้มันตื่นขึ้นมาล่ะ
ยักษ์ในตัวฉัน
มันอาจจะน่ากลัวมากเลยก็ได้
มันเคยเกือบที่จะตื่นขึ้นมาในครั้งนั้น
ถ้าเธอไม่กลับมาเร็วกว่านี้ล่ะก็นะ
อะไรจะเกิดขึ้นบ้าง
มันอาจจะกลายเป็นโศกนาฎกรรมก็ได้
ดูร้ายแรงจังเลยเนอะ
มันก็คงจะไม่ถึงขนาดนั้นหรอก
นึกถึงอดีตที่เธอเคยทิ้งฉันไป
ไปหานังผู้หญิงต่ำช้านั่น
เธอเองก็เลือกสิ่งที่เธอคิดว่าดีที่สุดสำหรับตัวเธอ
สุดท้ายก็โดนมันทำร้ายกลับมา
นี่แล้วถ้าสักวัน
วันที่ฉันเกิดทนเธอไม่ไหวขึ้นมาล่ะ
ฉันก็มีสิทธิ์เลือกใช่ไหม
อย่าให้ฉันคิดแบบนั้น
ในตอนนี้เธอไม่ผิดอะไรเลย
เพียงแค่เวลาที่เราอยู่ด้วยกันมันช่างน้อยนิด
ฉันผิดเองที่คิดอย่างนั้น
ทำไมกันนะทั้งๆที่ให้อภัยแล้ว
แต่ฉันกลับลืมบาปที่เธอก่อไว้ไม่ได้
แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก
ฉันสัญญาว่าจะไม่ทิ้งเธอไปไหน
เพราะฉะนั้นเธอก็ห้ามทิ้งฉันไหนนะ
เมื่อวานไปดูเรื่อง ratatouille มากับที่รัก
แต่ตอนกำลังไปนี่สิ..
เรานั่งรถหลง ว๊ากกก
ก็ไอ้รถเจ้ากรรมดันเข้าไปจอดที่อู่
เลยต้องนั่งรถออกมาหลายต่อเลย
สุดท้ายก็ต้องขึ้น BTS จนได้
(เงินก็ไม่ค่อยมี)
มาถึงว่าจะไปเบิดเงินที่ธนาคารสักหน่อย
แต่ดันลืมเอาสมุดบัญชีมา
ที่ไม่ได้ทำบัตร ATM เพราะว่าไม่อยากเบิกเงินบ่อย
เอาเงินออกมาใช้ยากๆถึงจะดี มีเงินเก็บ
ไปกินสามย่านว่าจะสั่งสเต็กรวมก็งบไม่ถึง
เอาไว้คราวหน้าละกันเนอะ
กลับมาที่มาบุญครอง
ซื้อตัวหนังได้แม่เหล็กติดตู้เย็นกับที่ใส่ปากกามาด้วย
แล้วก็นั่ง(หลับ)รอหน้าโรงจนถึง สี่โมงครึ่ง
ประทับใจหนังเรื่องนี้จัง
เพลงประกอบก็สุดยอดไปเลย
เจ้าหนูเรมี่ก็น่ารัก ขนฟูๆ น่ากอด
การ์ตูนเรื่องนี้ให้ข้อคิดหลายๆอย่างเลยล่ะ
ชอบที่สุดก็ตอนเกือบจบ
ที่นักวิจารณ์มาชิมอาหารแล้วนึกถึงตอนสมัยเด็กๆ
อารมย์เหมือนพวกการ์ตูนทำอาหารของญี่ปุ่นเลย ฮ่าๆๆๆ
ไม่ใช่รายการหลุมดำนะ
เรากำลังสงสัยว่ากระเพราะเรามันจะเป็นแบลคโฮลรึเปล่า
จะเป็นทำนองว่า กินเท่าไหร่ก็ไม่อิ่มคงได้มั้ง
แล้วพออิ่มแล้วสักพักก็จะหิวอีก
กินไปเท่าไหร่ไม่มีอ้วนขึ้น
น้ำหนักก็ไม่เพิ่ม
ตอนนี้หนัก 43(สูง 165)
ไม่สมดุลย์เลยอ่ะทั้งๆที่กินมากแล้วนะ
แล้วอาหารที่เราชอบก็พวก
ชีส ไขมัน เนย หนังสัตว์ อีกต่างหาก
กลายเป็นว่าบางวันก็กินข้าวสี่มื้อ(แต่ก็ยังไม่อิ่ม)
อย่างเวลาต้มมาม่าแบบนี้เขาจะกินมากสุดก็สองห่อใช่ไหม
แต่ว่าเราต้องกินสามห่อถึงจะอิ่ม
(จานอย่างกับกาละมังเลยแหล่ะ)
เป็นแบบนี้มันก็ดีตรงที่ไม่ต้องคอยกังวนเรื่องรูปร่างล่ะนะ
อยากกินอะไรก็กิน
บางคนสิน่าสงสาร
อยากกินแต่ก็กินไม่ได้กลัวอ้วน
ที่จริงเราก็ไม่ค่อยจะสนใจอยู่แล้วล่ะ
เรื่องรักสวยรักงามเนี่ย
เราไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงหรอก
แต่ไม่รู้เป็นอะไร
ถ้าไม่ได้คุยกะบเธอก่อนนอนฉันก็นอนไม่หลับ
อาจจะเป็นโรคจิตชนิดหนึ่งก็ได้
แล้วพอไม่ได้คุยก็จะพาลคิดเรื่องไม่ดีต่างๆนาๆ
ก็อดีตที่เธอเคยทำกับฉันน่ะแหล่ะ
แต่มันก็ผ่านมานานแล้ว
และตอนนี้เธอก็แสนดีกับฉันเหลือเกิน
อาจจะมีอะไรไม่ดีบ้างแต่ก็เป็นเรื่องที่ฉันยอมรับได้
เป็นอัตโนมัติที่ฉันจะต้องนึกเรื่องเหล่านั้น
บางทีมันอาจจะติดอยู่ในจิตใต้สำนึกของฉันไปแล้วก็ได้
พอนึกถึงมันฉันก็มีความคิดเลวๆขึ้นมา
แต่ฉันระบายกะบเธอไม่ได้
ฉันระบายกับใครไม่ได้
ก็คงได้แต่แอบเอามาระบายไว้ ณ ที่นี่
ขอโทษนะ ทั้งๆที่มีอะไรเราก็ไม่เคยปิดบังกันแท้ๆ
แต่เพราะว่าฉันกลัวบอกเธอแล้วเธอจะหายไป
ฉันพยายามแล้ว
พยายามที่จะสะกดมันไม่ให้ตื่นขึ้นมาแล้ว
เพราะฉะนั้นเธอก็อย่าไปสะกิดให้มันตื่นขึ้นมาล่ะ
ยักษ์ในตัวฉัน
มันอาจจะน่ากลัวมากเลยก็ได้
มันเคยเกือบที่จะตื่นขึ้นมาในครั้งนั้น
ถ้าเธอไม่กลับมาเร็วกว่านี้ล่ะก็นะ
อะไรจะเกิดขึ้นบ้าง
มันอาจจะกลายเป็นโศกนาฎกรรมก็ได้
ดูร้ายแรงจังเลยเนอะ
มันก็คงจะไม่ถึงขนาดนั้นหรอก
นึกถึงอดีตที่เธอเคยทิ้งฉันไป
ไปหานังผู้หญิงต่ำช้านั่น
เธอเองก็เลือกสิ่งที่เธอคิดว่าดีที่สุดสำหรับตัวเธอ
สุดท้ายก็โดนมันทำร้ายกลับมา
นี่แล้วถ้าสักวัน
วันที่ฉันเกิดทนเธอไม่ไหวขึ้นมาล่ะ
ฉันก็มีสิทธิ์เลือกใช่ไหม
อย่าให้ฉันคิดแบบนั้น
ในตอนนี้เธอไม่ผิดอะไรเลย
เพียงแค่เวลาที่เราอยู่ด้วยกันมันช่างน้อยนิด
ฉันผิดเองที่คิดอย่างนั้น
ทำไมกันนะทั้งๆที่ให้อภัยแล้ว
แต่ฉันกลับลืมบาปที่เธอก่อไว้ไม่ได้
แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก
ฉันสัญญาว่าจะไม่ทิ้งเธอไปไหน
เพราะฉะนั้นเธอก็ห้ามทิ้งฉันไหนนะ
เมื่อวานไปดูเรื่อง ratatouille มากับที่รัก
แต่ตอนกำลังไปนี่สิ..
เรานั่งรถหลง ว๊ากกก
ก็ไอ้รถเจ้ากรรมดันเข้าไปจอดที่อู่
เลยต้องนั่งรถออกมาหลายต่อเลย
สุดท้ายก็ต้องขึ้น BTS จนได้
(เงินก็ไม่ค่อยมี)
มาถึงว่าจะไปเบิดเงินที่ธนาคารสักหน่อย
แต่ดันลืมเอาสมุดบัญชีมา
ที่ไม่ได้ทำบัตร ATM เพราะว่าไม่อยากเบิกเงินบ่อย
เอาเงินออกมาใช้ยากๆถึงจะดี มีเงินเก็บ
ไปกินสามย่านว่าจะสั่งสเต็กรวมก็งบไม่ถึง
เอาไว้คราวหน้าละกันเนอะ
กลับมาที่มาบุญครอง
ซื้อตัวหนังได้แม่เหล็กติดตู้เย็นกับที่ใส่ปากกามาด้วย
แล้วก็นั่ง(หลับ)รอหน้าโรงจนถึง สี่โมงครึ่ง
ประทับใจหนังเรื่องนี้จัง
เพลงประกอบก็สุดยอดไปเลย
เจ้าหนูเรมี่ก็น่ารัก ขนฟูๆ น่ากอด
การ์ตูนเรื่องนี้ให้ข้อคิดหลายๆอย่างเลยล่ะ
ชอบที่สุดก็ตอนเกือบจบ
ที่นักวิจารณ์มาชิมอาหารแล้วนึกถึงตอนสมัยเด็กๆ
อารมย์เหมือนพวกการ์ตูนทำอาหารของญี่ปุ่นเลย ฮ่าๆๆๆ
ฉันเกลียดเสียงของผู้หญิงคนนั้น
เสียงของผู้หญิงที่มักจะรับสายของเธอ
เสียงนั้นเอ่ยว่า
"ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเรียกที่ท่านเรียก"
เมื่อไหร่จะเปลี่ยนเครือข่ายสักทีล่ะที่รักจ๋า
